Meine Fluchtgeschichte

Mein Name ist Ahmad  und ich komme aus dem Iran. Dort lebte ich in der Großstadt Ghom. Meine Eltern sind in Afghanistan geboren und waren vor über 40 Jahren vor dem Krieg zwischen Sowjetunion und Afghanistan in den Iran geflohen. Ich beschreibe in diesem Beitrag, wie ich aus dem Iran geflohen bin.

Gründe für meine Flucht

In Ghom war ich Student im Fach industrie technik. Aber ich durfte keine iranische Staatsbürgerschaft haben, weil meine Eltern aus Afghanistan kamen. Nach zwei Jahren Studium sollte ich 2015 aufhören und als Soldat nach Syrien gehen. Der Iran  beteiligt sich am Krieg  auf der Seite von Syrien. Man schickte Soldaten dorthin, die aus der Gruppe der Flüchtlinge kamen. Ich wollte da nicht teilnehmen. Ich wollte auch nicht für das Überleben der Regierung von Bashar al-Assad (Präsident von Syrien) gegen den IS kämpfen. Das durfte ich der Polizei aber nicht sagen. Sonst wäre ich ins Gefängnis gekommen. Ich hatte nicht viel Zeit zum Überlegen. Mit meiner Familie habe ich dann beschlossen, dass ich aus dem Iran fliehe.
Alles wurde schnell organisiert. Einige Freunde kannten sich aus und hatten Kontakte zu Schleusern. Den Abschied von meiner Familie werde ich nie vergessen. Meine Eltern und Geschwister wussten nicht ob sie mich wiedersehen werden. Es gab viele Tränen. Dieser traurige Augenblick ist schwer zu beschreiben.

علت مهاجرت

اسم من احمد است و از کشور ایران می آیم. من در ایران در شهر قم زندگی می کردم. پدر و مادرم در افغانستان متولد شدند و بیش از 40 سال قبل به خاطر جنگ بین اتحاد جماهیر شوروی و افغانستان به ایران گریختند. من نحوه فرار خود از ایران را توصیف می کنم.

در قم بنده دانشجوی مهندسی صنایع بودم. اما من نمی توانستم تابعیت ایرانی بگیرم زیرا پدر و مادرم اهل افغانستان بودند. بعد از دو سال تحصیل در دانشگاه، باید در سال 2015 ترک تحصیل می کردم و به عنوان سرباز به سوریه می رفتم. ایران در جنگ علیه داعش در کنار سوریه شرکت کرده بود. ایران سربازانی از گروه پناهندگان به آنجا اعزام می کرد . من نمی خواستم در جنگ شرکت کنم. من همچنین نمی خواستم برای بقای دولت بشار اسد (رییس جمهور سوریه) علیه داعش بجنگم. من اگر به جنگ نمی رفتم  باید  به زندان می رفتم. وقت زیادی نداشتم که تصمیم بگیرم. سپس با خانواده خود تصمیم گرفتم که از ایران فرار کنم.
همه چیز به سرعت برنامه ریزی شد. برخی از دوستان نزدیک ما چند قاچاقبر می شناختند و با انها برای انتقال من به ترکیه تماس برقرار کردند. لحظه خداحافظی با خانواده ام را هرگز فراموش نمی توانم بکنم. پدر و مادر و خواهر و برادر من نمی دانستند که آیا من را دوباره  می بینند یا نه. دیدن اشک های خانواده ام دشوار بود . توصیف این لحظه غم انگیز و دشوار است.

Der Weg nach Deutschland

Ich musste heimlich fliehen. Mein Vater hatte mit Schleusern gesprochen. Mit einem Auto ging es über die Hauptstadt Teheran an die Grenze zur Türkei. Am frühen Morgen kamen wir dorthin. Dann mussten wir warten, bis es dunkel war. Das Grenzgebiet ist im Gebirge. In unserer Gruppe waren etwa 25 Männer. Der Schleuser führte uns im Dunkeln über die Grenze. Es war gefährlich, weil Polizei in der Nähe war. Nach zwölf Stunden Wanderung und Klettern waren wir am nächsten Tag in der Türkei.

راه مهاجرت به آلمان

من باید مخفیانه از ایران فرار می کردم. پدرم با قاچاقچیان صحبت کرده بود. با یک ماشین از طریق تهران به مرز ترکیه رفتیم. صبح زود به آنجا رسیدیم. سپس باید صبر می کردیم تا هوا تاریک شود. منطقه مرزی ایران و ترکیه در کوهستان بود. حدود 25 مرد در گروه ما بودند. قاچاقچی در تاریکی ما را به آن طرف مرز هدایت کرد. خیلی خطرناک بود زیرا پلیس در نزدیکی ما بود. بعد از 12 ساعت پیاده روی و کوهنوردی ، صبح زود روز بعد به ترکیه رسیدیم.

unsere Gruppe war ähnlich wie auf diesem Foto

Ich habe mich zwar gefreut, nicht mehr  Iran zu sein, aber ich hatte sehr starkes Heimweh und vermisste meine Familie.
Der Weg über die Berge war sehr anstrengend. Meine Füße hatten viele Blasen und ich war richtig fertig. Mein Körper war in der Türkei, aber meine Gedanken waren die ganze Zeit bei meiner Familie. Mit Autos wurden wir aus dem Osten der Türkei in den Westen nach Istanbul gebracht. Das nächste Ziel war Griechenland. Nach einer Woche haben wir ein Schlauchboot bekommen, mit dem wir über das Meer zur griechischen Insel fahren. Die Kapazität des Schlauchboots: fünfzehn Personen. Aber wir waren 47 Erwachsene und vier kleine Kinder in dem Boot.

من ازاینکه از ایران توانستم خارج شوم خیلی خوشحال شدم ، اما دلم برای خانواده و خانه خیلی دلتنگ شده  بود.
راه کوه ها بسیار طاقت فرسا بود. پاهای من تاول زده بود و واقعاً خسته شده بودم. جسمم در ترکیه بود اما افکارم و روحم در تمام مدت با خانواده ام در ایران بود. ما از شرق ترکیه به غرب ترکیه استانبول با ماشین آمدیم. مقصد بعدی یونان بود. بعد از یک هفته یک قایق موتوری تیوپی به دست ما رسید که با آن می توانستیم از طریق دریا به جزایر یونان باید برویم. ظرفیت قایق برای 15 نفر بود ، اما ما 47 بزرگسال و 4 کودک کوچک بودیم.

unser Schlauchboot war ähnlich

Ich hatte so viel Angst, weil ich nicht schwimmen konnte und ich hatte auch keinen Rettungsring. Es war sehr gefährlich.
Ich habe einen Brief an meine Familie geschrieben und der Brief enthält meine letzten Worte an meine Eltern. Am Ende habe ich geschrieben: Wenn jemand diesen Brief liest, schick ihn bitte zu meinen Eltern, an die E-Mail-Adresse meines Bruders. Ich habe diesen Brief in eine Wasserflasche getan und in meinen Rucksack gelegt. Wenn ich nicht nach Griechenland komme und ertrunken bin, kann jemand diesen Brief finden und per E-mail zu meiner Familie schicken.

قبل از سوار شدن به قایق خیلی ترسیده بودم چون شنا بلد نبودم و حلقه نجات هم نداشتم. خیلی خطرناک بود
من نامه ای برای خانواده ام نوشتم و نامه شامل آخرین سخنان من به پدر و مادرم بود. در پایان نامه نوشتم ، اگر کسی این نامه را خواند ، لطفاً آن را با استفاده از آدرس ایمیل برادرم برای والدینم بفرستد. این نامه را داخل بطری آب انداختم و در کوله پشتی ام گذاشتم. اگر من به یونان نرسیدم و غرق شدم، کسی بتواند این نامه را پیدا کند و برای خانواده ام از طریق ایمیل ارسال کند


Am Morgen früh um 4:00 Uhr mussten wir in das Schlauchboot einsteigen und losfahren. Alles bewegte sich auf und ab. In diesem Moment habe ich nur an meine Familie gedacht und der Moment des Abschieds stand vor meinen Augen.
Das Meer war ruhig und es gab nicht viele Wellen im Meer. Nach einer Stunde sind wir gut auf der griechischen Insel ankommen. Wir waren viele Flüchtlinge.

صبح زود ساعت 4:00 صبح باید سوار قایق بادی می شدیم و حرکت می کردیم. خیلی نگران بودم. در آن لحظه فقط به فکر خانواده ام بودم و لحظه خداحافظی جلوی چشمانم می امد
دریا آرام بود و امواج زیادی در دریا وجود نداشت و بعد از یک ساعت به راحتی به یکی از جزیره های یونان رسیدیم. در میان ما پناهنده های زیادی بود


Mit einem Bus kamen wir nach Mazedonien und von dort weiter mit dem Zug nach Serbien. Dort war es im Oktober schon sehr kalt. Mit dem Handy hatten wir Kontakte und uns über die Wege informiert. Ohne Handy hätte die Flucht gar nicht funktioniert. Über Kroatien ging es weiter nach Slowenien und dann nach Österreich. Österreich hat eine sehr schöne Landschaft mit Bergen und grünen Bäumen. Da konnte man die Schwierigkeiten der Flucht vergessen.

سپس با اتوبوس از یونان به طرف مقدونیه حرکت کردیم و از آنجا با قطار به سمت صربستان رفتیم. ماه اکتبربود و صربستان سرمای سوزناکی داشت . ما به کمک تلفن همراه تماس می گرفتیم و از وضعیت مسیرها مطلع می شدیم. این مهاجرت بدون تلفن همراه ممکن نبود. سپس ما به کرواسی رفتیم و از طریق کرواسی به اسلوونی و از اسلوونی سپس به سمت اتریش حرکت کردیم. اتریش دارای چشم انداز بسیار زیبایی با کوه و درختان سرسبز بود و چشم هر بیننده ای رو به خود جلب می کرد. با دیدن این مناظر زیبا مشکلات فرار را فراموش برای لحظه ای فراموش کردم


Drei Tage später kam ich in Passau in Deutschland an. Hier wurde ich registriert durch das BaMF. Ich wurde in einen Bus eingeteilt, der nach Niedersachsen, nach Oldenburg fuhr.
Als ich in Oldenburg ankam, war ich fix und fertig und ich wollte nur ein Bett finden und schlafen. Im Sammellager am Stubbenweg war die Notunterkunft.

Einen Monat war ich unterwegs und konnte nicht richtig schlafen und essen. Hier konnte ich endlich ausruhen, ohne Stress und Angst.

سه روز بعد وارد  آلمان شدم. در اینجا من توسط اداره مهاجرت ثبت نام شدم . اداره مهاجرت من را سوار اتوبوسی کرد که به شهر اولدنبورگ در نیدرزاکسن انتقال می داد
وقتی وارد شهر اولدنبورگ شدم ، خیلی خسته بودم و فقط می خواستم یک تخت پیدا کنم و استراحت کنم . محل اسکان اضطراری در اردوگاه جمع آوری در خیابان استوبن وگ بود

یک ماه درراه بودم و نمی توانستم درست استراحت کنم و غذا بخورم. در اینجا  بالاخره توانستم بدون استرس و ترس استراحت کنم

 

Deutsche Sprache und Kultur kennen lernen

Von Deutschland hatte ich nicht viel Ahnung. Mich hat die Kultur und alles interessiert. Aber ich musste die Sprache lernen. Ich habe das Alphabet gelernt und versucht die Aussprache zu lernen. Die Buchstaben ö, ü und Ü waren ganz schwer. Ich war wie ein Kind, das sprechen lernt. Es gab einen Deutsch-Kurs vom Roten Kreuz in unserem Lager und dieser Deutschkurs fand 2 Mal in der Woche statt. Ein Lehrer hat mir viel geholfen. Wir haben auch ein Podcast „Persisch und Deutsch“ zusammen gemacht. Das konnte man über das Handy anhören und so die Sprache hören und lernen. Das habe ich an andere im Lager weiter gegeben, die auch Persisch konnten. Dieser Lehrer M. hat mir viel geholfen. Ich war oft bei ihnen und sie waren wie Eltern zu mir.
Nach 4 Monaten musste ich aus Oldenburg weg nach Ostfriesland, nach Rhauderfehn.

 

در مورد آلمان و فرهنگش اطلاعات زیادی نداشتم. من به فرهنگ و چیزهای فرهنگی علاقه داشتم. اما برای یادگیری و شناخت ان باید زبان را یاد می گرفتم. الفبا المانی را یاد گرفتم و سعی کردم تلفظ صحیح لغات را یاد بگیرم. در کمپ پناهجویی ما یک دوره اموزش آلمانی از صلیب سرخ وجود داشت و این دوره آلمانی هفته ای دو بار برگزار می شد. یک معلم آلمانی درانجا خیلی به من کمک کرد. من همراه این معلم آلمانی یک پادکست „فارسی و آلمانی“ را با هم درست کردیم که کسانی که سواد کافی یا نمی توانستند در کلاس شرکت کنند می توانستند آن را از طریق تلفن همراه خود گوش کنند وزبان المانی را یاد بگیرند. من این پادکست را به دیگرپناهجویان در کمپ پناهجویی منتقل کردم که می توانستند فارسی صحبت کنند. این معلم المانی خیلی به من کمک کرد. من اغلب با آنها بودم و آنها برای من مانند پدر و مادر بودند
بعد از 4 ماه مجبور شدم اولدنبورگ را به مقصد شهر قودافن ترک کنم

 

 

 

Dort gab es auch viele nette Leute, die uns geholfen haben bei der Integration. In Rhauderfehn konnte ich auch ein bisschen plattdeutsch lernen, weil dort viele Leute auf Plattdeutsch sprachen. Ein Freund, H., hat mich ganz oft ins Hallenbad mitgenommen. Da habe ich Schwimmen gelernt. Wenn ich das Meer oder einen See sehe, habe ich jetzt keine Angst, weil ich schwimmen kann.
In Leer und bei der Hochschule Emden habe ich Sprachkurse gemacht. Mit M. in Oldenburg hatte ich weiter viel Kontakt. In der Familie konnte ich viel über deutsche Kultur lernen und ich war auch Weihnachten da und wir haben zusammen  Weihnachten gefeiert und ich konnte viel über diese Tradition lernen. Die beiden Freunde haben mir geholfen in Deutschland viel Neues zu lernen. Das ist wie bei einem kleinen Kind, das laufen lernt mit Hilfe der größeren. Ich bin sehr dankbar dafür und kann jetzt auf eigenen Füßen stehen, sogar mit Berufsausbildung.

همچنین افراد خوبی در آنجا بودند که در ادغام به ما کمک کردند. در شهر قودافن من توانستم کمی آلمانی پلادویچ را یاد بگیرم زیرا بسیاری از مردم در آنجا به این زبان محلی صحبت می کردند. یکی از دوستانم ، ه ، اغلب مرا به استخر سرپوشیده می برد. اوبه من شنا کردن را یاد داد . وقتی که شنا کردن را یاد گرفتم بعد از آن اگر دریا یا دریاچه ای می دیدم ، نمی ترسیدم زیرا می توانستم شنا کنم
من دوره های اموزش زبان آلمانی را در لیر و در دانشگاه امدن گذراندم. من ارتباط زیادی با خانواده „م“ در اولدنبورگ برقرار می کردم. در خانواده انها می توانستم چیزهای زیادی در مورد فرهنگ آلمان یاد بگیرم و همچنین برای کریسمس آنجا بودم و کریسمس را با هم جشن گرفتیم و توانستم چیزهای زیادی در مورد این سنت یاد بگیرم. این دو دوست به من کمک کردند تا چیزهای جدید زیادی را در آلمان یاد بگیرم. اوایل مثل کودک کوچکی بودم که راه رفتن را با کمک بزرگترها یاد می گیرد. من از این بابت بسیار سپاسگزارم و اکنون با دوره اوسبیلدونگ می توانم روی پاهای خودم بایستم

Eine andere Kultur

Am Anfang meines Lebens in Deutschland habe ich gemerkt, es gibt einige Unterschiede bei Verhalten und Kultur. Für mich waren einige Sachen interessant. Z.B. beim Einkaufen von Kleidung oder Lebensmitteln oder anderen Sachen: In Deutschland kann man nicht über den Preis verhandeln. Bei uns im Iran kann man das überall, sogar an der Kasse im Supermarkt kann man über den Preis verhandeln.

In Deutschland habe ich bald gemerkt, dass man hier viel sagen und machen kann, was im Iran nicht geht. Jeder kann seine Meinung frei und ohne Angst sagen. Auch gegen die Regierung. Diese „free speech“ gibt es in meinem Heimatland nicht. Da haben die Leute Angst vor Verfolgung. Ich fühlte mich hier frei wie ein Vogel am Himmel.

در آغاز زندگی در آلمان متوجه شدم که تفاوت هایی در رفتار و فرهنگ وجود دارد. چند مورد از انها برای من جالب بود. به عنوان مثال هنگام خرید لباس یا مواد غذایی یا چیزهای دیگر: در آلمان نمی توانید درباره قیمت چانه بزنید. اینجا در ایران می توانید این کار را در هر مکان خریدی انجام دهید ، حتی می توانید در صندوق پرداخت در سوپرمارکت با فروشنده بر سر قیمت چانه بزنید

در آلمان خیلی زود متوجه شدم که در اینجا می توانید چیزهای زیادی انجام دهید که در ایران امکان پذیر نیست. هر کس می تواند آزادانه و بدون ترس عقاید خود را ابراز کند. در برابر دولت دست به اعتراض بزند .این „آزادی بیان“ در کشور من وجود نداشت. مردم ازترس آزار و اذیت نمی توانستند ازادانه عقاید خود را بازگو کنند. من اینجا مثل پرنده ای در آسمان که ازاد هست احساس آزادی کردم.

VPNs im Iran: Gegenkultur zur Zensur

Es war für mich auch neu, dass alles im Internet frei ist. In meinem Heimatland war es oft gesperrt. Viele Websites sind nicht zugänglich. Man kann aber über den Umweg durch VPN Proxy diese Websites aufrufen. Die Internet-Sperre ist ein Instrument der Zensur. In Iran werden auch einzelne Webseiten gesperrt. Oder es gibt ein „smart filtering“: dabei werden nur bestimmte Inhalte gesperrt. Die Zensur im Iran hat sich über ein Jahrzehnt hinweg graduell entwickelt. Dabei wurde sie immer umfassender und auch schärfer. Zunächst gab es einfache Listen, auf denen Webseiten standen, die blockiert wurden. Mittlerweile werden Internetinhalte in erheblichem Umfang gefiltert; die großen Plattformen wie Facebook und Twitter geblockt und überwacht. Außerdem wird das Internet zu bestimmten Zeiten verlangsamt: Das passiert zum Beispiel teils vor Wahlen, wenn die Regierung Proteste und Mobilisierung fürchtet. Das sind alles Maßnahmen der Zensur, die im Laufe der Jahre entwickelt wurden und die auch von der Regierung gern als „smart filtering“ bezeichnet werden.

همچنین برای من چیز جدیدی بود که همه چیز در اینترنت ازاد و بدون محدودیت است. در کشورایران اغلب وبسایت ها مسدود یا فیلتر بود. بسیاری از وب سایت ها غیرقابل دسترسی هستند. با این وجود می توانید از طریق پروکسی وی پی ان به این وب سایت ها دسترسی پیدا کنید. مسدود کردن اینترنت ابزاری برای سانسور است. وب سایت های شخصی نیز در ایران مسدود شده اند. یا „فیلتر هوشمند“ وجود دارد: فقط محتوای خاصی مسدود شده است. سانسور در ایران طی یک دهه به تدریج توسعه یافته است. در این فرآیند ، جامع تر و تیزتر شد. در ابتدا ، لیست های ساده ای از وب سایت های مسدود شده وجود داشت. محتوای اینترنت اکنون به میزان قابل توجهی در حال فیلتر شدن است. سیستم عامل های بزرگ مانند فیس بوک و توییتر مسدود شده و کنترل می شوند. بعلاوه ، اینترنت در زمانهای خاصی کند می شود: این اتفاق در این زمان ها بیشتر اتفاق می افتد ، مثلاً قبل از انتخابات ، وقتی دولت از اعتراضات و بسیج مردم می ترسد. اینها همه اقدامات سانسوری است که طی سالهای گذشته ایجاد شده و دولت دوست دارد از آنها به عنوان „فیلتر هوشمند“ یاد کند.

Gleichzeitig haben viel Leute im Iran auch gelernt, damit umzugehen. Viele nutzen VPNs, also virtuelle private Netzwerke. Der Tor-Browser, der für Anonymität sorgt, hat sehr hohe Nutzerzahlen in Iran. Und es sind nicht nur technisch versierte Jugendliche, die so etwas nutzen, sondern ebenso Eltern und Großeltern. Sie fragen ihre Kinder und Enkel zum Beispiel, welche VPNs zurzeit die besten sind, um anonym ins Internet zu gelangen. Diese Gegenkultur zur Zensur ist sehr verbreitet.

در همین زمان ، بسیاری از مردم ایران نیز آموخته اند که با آن مقابله کنند. بسیاری از وی پی ان ها ، یعنی شبکه های خصوصی مجازی استفاده می کنند. مرورگر تور که ناشناس یا مخفی بودن را تضمین می کند ، در ایران تعداد کاربران بسیار بالایی دارد. و این فقط جوانان   نیستند که از چنین  فناوری استفاده می کنند ، بلکه والدین و پدربزرگ و مادربزرگ ها نیز از آنها استفاده می کنند. به عنوان مثال ، آنها از فرزندان و نوه های خود می پرسند کدام فیلترشکن ها در حال حاضر برای دسترسی ناشناس به اینترنت بهترین هستند. این فرهنگ دور زدن فیلترینگ بسیار متداول است


In Deutschland ist Pünktlichkeit wichtig, das lernt man schnell. In meiner Heimat ist das anders. Wenn Sie eine Einladung kriegen und da steht: „von 18 Uhr bis 22 Uhr“,  kommen die Gäste um 19 Uhr oder manche um 20 Uhr …

در آلمان زمان شناسي مهم است ، شما به سرعت آن را مي آموزيد. در کشورایران متفاوت است. وقتی دعوت نامه دریافت می کنید و می گوید: از ساعت 6 عصر تا 10 شب. میهمانان تازه ساعت 7 عصر می آیند یا برخی از مهمان ها ساعت 8 عصر می آیند

Am Ende würde ich sagen: Je mehr man reist und verschiedene Kulturen und Leute kennen lernt, desto mehr Größe und Niedrigkeit entdeckt man bei Menschen.
Ich habe viel durch Reisen gelernt und jetzt unterscheiden sich meine Gedanken, Verhaltensweisen und Überzeugungen von denen vor 5 Jahren.

در پایان می گویم: هرچه بیشتر سفر کنید و فرهنگ ها و افراد مختلف را بشناسید ، عظمت و فروتنی بیشتری را در مردم پیدا می کنید و می شناسید
من از سفر چیزهای زیادی آموختم و اکنون افکار ، رفتارها و اعتقادات من با 5 سال قبل متفاوت است

Print Friendly, PDF & Email